Lydia van Staveren (Castricum, 1938), zwierf als kind na de oorlog langs de restanten van de Atlantikwall bij de gladiolenvelden op de geestgrond van Noord-Holland. haar eigen woorden : "Ik ben nog steeds zoekende".
Zij was altijd op zoek naar iets spannends in de duinen. Nu verwerkt zij haar zoektochten en ervaringen en haar (gedachte-) vondsten uit die tijd in veel van haar gedichten.
In haar eigen woorden : "Ik ben nog steeds zoekende".
Ode aan een woudreus
De jaarringen in je stam
labyrint van wegen
getekend door de tijd.
Jij hield de wacht
bij regen en koude,
vlokken sneeuw op je takken
weefden rond jou de dekens
uit kristallijn gesponnen.
Op een dag werd jij geveld.
Ik breng een laatste groet,
mijn vingers volgen je ringen
en tekenen je leven na.